Kleuren maken de man

By 28/06/2017Verhalen

Kleren maken de man

Flaneren in een gracieuze galajurk. Model ‘Sisi’. Je weet wel, veel franje, kant en opsmuk. Koninklijk tot op de laatste draad. En dan in het geel. Een tikje gewaagd misschien, maar a-la. Als ‘junge Kaiserin’ van Oostenrijk kun je wel het een en ander maken. Zou jij zo’n jurk vandaag de dag durven dragen? Misschien wel, hoor ik sommigen zeggen. En ook als je niet beschikt over maatje Romy Schneider en wellicht minder belangrijk maar toch…je bent geen junge Kaiserin uit het mondaine Wenen, maar een 41-jarige Eindhovense ‘Jungeman’ anno nu. Met het Syndroom van Down. Zou je ’t dan nog doen?

Creatief en kunstzinnig

De overtreffende trap van creatief is kunstzinnig. Een volgende stap is excentriek. En Sander van Riet heeft het allemaal. “In mijn hoofd zie ik haarscherp allerlei mooie dingen ontstaan. Originele kleurige vormen en beelden waaraan ik geen concessies meer doe. Wat anderen ook zeggen.” Die ‘anderen’ bij kunstcollectief Kunst en Ko – waaronder zijn begeleidster Maatje – weten dat. Ze zeggen dan ook niets, ze helpen alleen een beetje mee in de uitvoering. “Soms verwerk ik die beelden in schilderijen, maar ook in keramiek en grote objecten van bijvoorbeeld papier-maché.”

Excentriek

Een andere creatieve uitlaatklep vindt Sander op het podium. Hij bevindt zich graag in de schijnwerpers. Wereldberoemd worden staat hoog op zijn verlanglijstje. Sander heeft ook hierin zo z’n eigen stijl ontwikkelt. Jurken. En dan niet zomaar een opwaaiend zomerjurkje van de H&M, maar echte baljaponnen. En wat voor zijn kunstobjecten geldt, gaat ook op voor zijn jurken: hij heeft tot in het kleinste detail het model en de kleur al in zijn hoofd. Samen met zijn broer Jeroen gaat hij dan shoppen. Twee mannen op zoek naar die ene jurk. Een jurk die tot dan alleen nog maar bestaat in het brein van Sander. En eenmaal gevonden komt Sander stralend uit het pashokje: “Yes Jeroen. Dit is ‘m helemaal.”

Podia vindt Sander bij zijn huisgenoten of op zijn werk bij feestjes, maar ook een groter publiek schuwt hij niet. Zoals bij de show van Paul de Leeuw. Daar verraste hij honderdduizenden kijkers met zijn gele jurk, omringd door schaars geklede, gespierde jongemannen. Een droom ging in vervulling. Een langgekoesterde gedachte in zijn hoofd kon afgevinkt worden. Op naar het volgende; meedoen aan de gay-parade in Amsterdam. “Ditmaal niet in een jurk, want dat vonden ze thuis niet zo’n goed idee.”

Slow Down

‘Thuis’ is zijn broer Jeroen. Samen met hem is hij naar het Eurovisie songfestival in Zweden geweest. Op een terrasje in Stockholm had Sander de ontmoeting van zijn leven. Douwe Bob kwam toevallig langs geslenterd. Een hartstochtelijke begroeting, een innige omhelzing en de nodige knuffels later vertelt Sander: “Kijk, zo’n Downsyndroom heeft ook zo zijn leuke kanten. We staan bekend als knuffelaars en mensen kunnen maar moeilijk ‘nee’ zeggen tegen Downies. Daar kun je dus ook gewoon je voordeel mee doen.”

Met zijn ‘Ik ben een fan van Douwe Bob’-sjaal zag hij de Nederlandse inzending van 2016 elfde worden. “Heel goed gedaan van Douwe, maar ik ben na afloop toch maar overgestapt naar winnares Jamala uit de Oekraïne. Tja, ik ben nou eenmaal graag fan van de beste. En haar broekpak met lange sjaal vond ik trouwens ook mooier dan het colbertje en veterstropdasje van Douwe.”

Fan van de beste

Broer Jeroen en begeleidster Maatje zijn voor Sander minder ‘inwisselbaar’. “Ik ben hun fan voor ’t leven,” zegt hij. “Soms zit mijn hoofd wel heel erg vol. Teveel details, teveel tegelijkertijd. Dan kan ik boos, verdrietig of ongeduldig worden. Jeroen en Maatje zijn altijd een luisterend oor en kunnen heel goed mijn hoofd weer wat leger maken. Ze verplaatsen zogezegd mijn ideeën, grillen, nukjes, beelden en noem maar op naar de werkelijkheid. Soms is dat de prullenbak, maar veel vaker zie ik het terug in kunst en optredens en…in de ogen van mijn publiek.”

Sander gaat experimenteren met objecten van glas en hout.
Sander blijft geloven in zijn droom: wereldberoemd worden.